“ยุติธรรม” เขย่าระบอบสีน้ำเงิน?!
วันนี้ไม่ว่าคนในพรรคสีน้ำเงินหรือภูมิใจไทย (ภท.) จะยอมรับความมีอยู่จริงของ “ระบอบสีน้ำเงิน” หรือไม่ก็ตาม รวมทั้ง คำว่า สีน้ำเงินกินรวบ ที่ อนุทิน ชาญวีรกูล นายกรัฐมนตรี มองเป็นเพียงวาทกรรมที่ถูกหยิบมาใช้โจมตีรัฐบาล
ในรายการ “คุยกับนายกฯ อนุทิน” วันเสาร์ที่ผ่านมา นายกฯ อนุทินพยายามแจกแจงให้เห็นถึงการทำหน้าที่ของสมาชิกวุฒิสภา (สว.) กับรัฐบาล ต่างมีหน้าที่ตามบทบัญญัติรัฐธรรมนูญ ที่แบ่งอำนาจฝ่ายบริหาร ฝ่ายนิติบัญญัติไว้
สรุปสั้นๆ คือ รัฐบาลไม่มีอำนาจไปสั่ง สว.ได้
ส่วนการทำงานร่วมกับ สส. รัฐบาลพร้อมรับฟังข้อเสนอแนะที่เป็นประโยชน์ต่อประชาชนจากทุกพรรคการเมือง โดยไม่แบ่งแยกฝ่าย โดยยกตัวอย่างการรับข้อเสนอเปลี่ยนสีเสื้อวินจักรยานยนต์รับจ้าง และข้อเสนอผลักดันกีฬาสนุกเกอร์และบิลเลียดออกจากข้อจำกัดทางกฎหมายการพนันจาก สส.พรรคประชาชน
“หากรัฐบาลควบคุม สว. ได้จริง คงไม่มีภาพ สว.หลายท่านออกมาวิจารณ์การทำงานของรัฐบาลหรือประธานวุฒิสภา การรู้จักบุคคลในแวดวงการเมืองจำนวนมาก ไม่ได้หมายความว่าจะมีอำนาจสั่งการบุคคลเหล่านั้น” นายกฯ ว่าไว้
แต่นายกฯ อนุทิน คงลืมไปว่า หลักการที่กำหนดบทบาทหน้าที่ของแต่ละฝ่ายในรัฐธรรมนูญ กับชีวิตจริงนั้น มันไปคนละทางกัน สะท้อนจากการลงมติรับรองกรรมการในองค์กรอิสระแต่ละครั้ง คะแนนรับรองกับไม่รับรองจะเกาะกลุ่มไปทางเดียวกัน แบบขาดความเป็นธรรมชาติ
หรือแม้แต่การจัดระเบียบในสภาผู้แทนราษฎร ผ่านการทำงานของกรรมาธิการสามัญ 35 คณะ รวมทั้ง การแก้ไขข้อบังคับการประชุมสภาฯ ที่ตกเป็นข่าวเวลานี้ ล้วนเกิดขึ้นในห้วงเวลาที่คนฝ่ายรัฐบาลถูกตรวจสอบอย่างหนักจากคณะกรรมาธิการสามัญ ที่มี สส.ฝ่ายค้านเป็นประธาน
สองประเด็นที่นายกฯ อนุทิน ยกขึ้นมาอธิบายในรายการเมื่อวันเสาร์ เป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งของคำนินทากาเลเรื่องระบอบสีน้ำเงินและการกินรวบ ซึ่งมีหลายเรื่องที่จับต้องได้ เช่น กรณีการฮั้ว สว.อันโด่งดัง เป็นต้น
ดังนั้น การกินรวบของสีน้ำเงิน จะเป็นเพียงวาทกรรมอย่างที่นายกฯ อนุทินว่าไว้หรือไม่นั้น เรื่องนี้ไม่มีอะไรซับซ้อน น่าจะใช้คำคุ้นหูที่ว่า วิญญูชนรู้หรือพึงรู้ มาใช้กับกรณีนี้ได้ด้วยซ้ำ เพียงแต่จะยอมรับกันหรือไม่เท่านั้น
แต่ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา หลังมีกรณีคณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) ออกมติ 5 ต่อ 2 เสียง ส่งเรื่องให้ศาลรัฐธรรมนูญวินิจฉัยอำนาจศาลฎีกาแผนกคดีเลือกตั้ง ไม่สามารถพิจารณาประเด็นคุณสมบัติผู้สมัคร สว.ที่ กกต.ชี้ขาดไปแล้ว พร้อมขอให้ศาลฎีกาเลื่อนพิจารณาคดีออกไป เพื่อรอคำวินิจฉัยศาลรัฐธรรมนูญก่อน
แต่ศาลฎีกาไม่ให้เลื่อนและเดินหน้าสอบพยานปากที่เหลือในวันที่ 21-22 ธันวาคม 2569 ตามนัดหมายเดิม
กรณีที่เกิดขึ้นถูกมองเป็นปรากฏการณ์กระบวนการยุติธรรมของศาล ที่อาจส่งผลสะเทือนเลือนลั่นต่อการฮั้ว สว.ที่ทำอย่างเป็นขบวนการ แม้กระทั่งสอง สว.ที่ถูกร้องลงสมัครผิดกลุ่ม ก็มีมูลเหตุจูงใจมาจากสิ่งนี้ด้วย
แน่นอนหากสอง สว.ถูกศาลฎีกาตัดสินขาดคุณสมบัติการเป็นผู้สมัคร ไม่เพียง กกต.ที่จะต้องรับผิดชอบต่อมติที่รับรองไปเท่านั้น แต่ยังจะถูกโยงถึงผู้ถูกร้อง จำนวน 229 คน ที่ กกต.ร่อนตะแกรงส่งศาลแค่ 77 คนด้วย
ทั้งหมดอาจต้องเจอแจ็กพอต กลับมารื้อฟื้นกันใหม่ อารมณ์เดียวกับกรณี “คุกทิพย์” ที่สุดท้ายต้องกลับเข้าเรือนจำใหม่ อันเนื่องมาจากการบริหารโทษผิดพลาดของกรมราชทัณฑ์ ที่สมคบกันทำเป็นขบวนการ
นอกจากประเด็นที่ศาลฎีกาแผนกคดีเลือกตั้งแล้ว ยังมีประเด็นคำวินิจฉัยประธานศาลอุทธรณ์ ที่ วท.27/2569 ลงวันที่ 6 พฤศจิกายน 2569 ชี้ขาดให้ประชาชนฟ้องเลขาธิการ กกต.และกรรมการ กกต.รวม 8 คน กรณีการเลือก สว.ไม่เป็นไปโดยสุจริตและเที่ยงธรรมด้วย
จากเดิมการฟ้องร้องเจ้าหน้าที่รัฐ กำหนดให้อำนาจเฉพาะอัยการสูงสุด และคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ ( ป.ป.ช.) เป็นผู้ฟ้องคดี
ดังนั้น จากบรรทัดฐานตรงนี้ ประชาชนที่เป็นผู้เสียหายในกรณีฮั้ว สว.ที่ผ่านมา จึงสามารถใช้สิทธิฟ้องร้องเองได้ ทั้งต่อศาลอาญาคดีทุจริตและประพฤติมิชอบและศาลฎีกาแผนกคดีเลือกตั้ง
นี่คือ การต่อสู้อีกช่องทางหนึ่งของภาคประชาชน อันเป็นเสมือนการเขย่าระบอบสีน้ำเงินผ่านยุติธรรมไทย?!
