คืนวันที่ 19 พฤศจิกายน 2569 เมื่อสองตระกูลการเมืองแห่งเมืองย่าโมจัดงานฉลองสมรส ระหว่าง สุดาวรรณ หวังศุภกิจโกศล หรือ "ปุ๋ง" อดีตรัฐมนตรี 3 กระทรวง ลูกสาวคนโตของ "กำนันป้อ" วีรศักดิ์ หวังศุภกิจโกศล กับ นิกร โสมกลาง หรือ "ป๊อป" รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (พม.) และ สส.นครราชสีมา เขต 8 ทายาทของ สมศักดิ์ โสมกลาง อดีต สส.นครราชสีมา ผู้ล่วงลับ
โดยมี ทักษิณ ชินวัตร และ แพทองธาร ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี เดินทางมาเป็นประธาน ท่ามกลางนักการเมืองทั้งพรรคเพื่อไทย ภูมิใจไทย ประชาชน ประชาธิปัตย์ และ กล้าธรรม ที่มาร่วมยินดีจนบรรยากาศคล้ายการ "ย่อรัฐสภา" มาไว้ในงานวิวาห์
มากกว่าความรักเกือบ 10 ปี ที่บ่มเพาะกันมาตั้งแต่สมัยเรียนระดับปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี (มทส.) งานแต่งครั้งนี้คือภาพแทนอันชัดเจนของยุคที่บ้านใหญ่ "หวังศุภกิจโกศล" กำลังสยายปีกทางการเมืองอย่างเต็มกำลัง
ทั้งการคุมพื้นที่ระดับชาติและท้องถิ่นในจังหวัดนครราชสีมา การรักษาเก้าอี้รัฐมนตรีใน รัฐบาลผสม และการขยายเครือข่ายพันธมิตรผ่านญาติทางการเมืองอย่าง วสวรรธน์ พวงพรศรี แห่งพรรคไทรวมพลัง ไปปักธงในจังหวัดอุบลราชธานี และพื้นที่ภาคใต้ ท่ามกลางสมรภูมิเลือกตั้งเมืองโคราชปี 2569 ที่ดุลอำนาจแตกออกเป็น 3 ก๊กอย่างเข้มข้น
จาก "มวยแทน" ครม.อนุทิน 2 สู่ "เขยใหญ่" อาณาจักรแป้งมัน
หากมองด้วยสายตาของคอการเมือง ความสัมพันธ์ระหว่าง สุดาวรรณ-นิกร คือ จุดบรรจบที่ลงตัวระหว่าง "ทุน" กับ "ฐานมวลชนท้องถิ่น"
ฝั่งเจ้าสาว คือ ทายาทอาณาจักร โรงงานแป้งมันเอี่ยมเฮง แห่งอำเภอเสิงสาง ที่ก้าวขึ้นเป็นขุนพลหญิงแถวหน้าของพรรคเพื่อไทยในตำแหน่งประธานภาคอีสานล่าง และเคยผ่านงานบริหารมาแล้วถึง 3 กระทรวง ได้แก่ กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา กระทรวงวัฒนธรรม และกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม
ส่วนฝั่งเจ้าบ่าว เติบโตมาจากรากฐานทการเมืองท้องถิ่น ในอำเภอพิมาย เป็นลูกชายของอดีต สส.พรรคไทยรักไทย และเคยทำงานใกล้ชิดเป็นเลขานุการนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัด (อบจ.) นครราชสีมา ให้กับ ยลดา หวังศุภกิจโกศล ก่อนก้าวเข้าสู่สภาผู้แทนราษฎรในสีเสื้อเพื่อไทย
บทพิสูจน์ความเป็น "คนวงใน" ที่ไว้ใจได้ของ บ้านหวังศุภกิจโกศล เกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ ในช่วงจัดตั้งคณะรัฐมนตรีอนุทิน 2 เมื่อเดือนมีนาคม 2569 ขณะนั้นชื่อของ สุดาวรรณ ถูกวางตัวให้นั่งเก้าอี้รัฐมนตรีว่าการกระทรวง พม. แต่กลับไม่ผ่านการตรวจสอบคุณสมบัติรัฐมนตรี
อันสืบเนื่องจากกรณีกรมสอบสวนคดีพิเศษ (DSI) ออกหมายเรียกและแจ้งข้อหากลุ่มบริษัทแป้งมันและครอบครัวในคดีถูกกล่าวหาว่าบุกรุกที่ดินสาธารณะหาดสวนยา จังหวัดอุบลราชธานี ซึ่งฝ่าย วีรศักดิ์ ผู้เป็นบิดาได้เข้าพบเจ้าหน้าที่และปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา
แม้ตัวเต็งสายตรงจะสะดุดด่านคุณสมบัติ แต่โควตารัฐมนตรีของบ้านใหญ่โคราชกลับไม่หลุดมือไปไหน เพราะพรรคเพื่อไทยได้ส่งชื่อ "ป๊อป-นิกร" มือขวาคนสนิทขึ้นเสียบตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวง พม. แทนอย่างไร้รอยต่อ
การขยับจาก "มวยแทน" ในวันตั้งรัฐบาลมาเป็น "เขยใหญ่" ในวันฉลองสมรส จึงไม่ต่างจากการปิดดีลผนึกกำลังภายในตระกูลให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น
สมรภูมิ 2569 “โคราช” แตก 3 ก๊ก
ความสำคัญของการกระชับเครือข่ายภายใน บ้านหวังศุภกิจโกศล ยิ่งทวีความหมาย เมื่อหันไปมองสมรภูมินครราชสีมาที่มีเก้าอี้ สส. มากเป็นอันดับ 2 ของประเทศถึง 16 เขต
การเลือกตั้งใหญ่ปี 2569 ถูกจับตาว่าเป็นการขับเคี่ยวที่ใช้ทรัพยากรสูงที่สุดครั้งหนึ่ง ผลคะแนนที่ออกมาได้ฉายภาพการแบ่งขั้วอำนาจเมืองย่าโมออกเป็น 3 ก๊กอย่างชัดเจน
ใน ก๊กเพื่อไทย แม้ก่อนเลือกตั้งจะได้แรงหนุนจากกลุ่มของ สุวัจน์ ลิปตพัลลภ ที่ตัดสินใจเว้นวรรค พรรคชาติพัฒนา แล้วส่งอดีต สส. มาลงสนามในนามเพื่อไทย ชิง เลือกตั้งปี 2569 แต่ภาพรวมทั้งจังหวัดกลับถอยจาก 12 ที่นั่ง ลงมาเหลือ 10 ที่นั่ง จากทั้งกมด 16 เขต
อย่างไรก็ดี ซุ้มของ หวังศุภกิจโกศล ยังรักษาฐานเสียงได้อย่างแข็งแกร่ง โดยนิกรในเขต 8 ชนะขาดลอย ขณะที่เขต 11 อาทิตย์ หวังศุภกิจโกศล น้องชาย สุดาวรรณ ก็คว้าชัยขาดลอยด้วย
ฝั่ง ก๊กภูมิใจไทย คือขั้วที่ฟื้นตัวกลับมาทวงพื้นที่ได้อย่างโดดเด่น จากเดิมมีเพียง 1 เก้าอี้ในปี 2566 ขยับขึ้นมาเป็น 3 เก้าอี้ในปี 2569 ชัยชนะของพรรคภูมิใจไทยเกิดจากยุทธศาสตร์ "รวมบ้านใหญ่-บ้านใหม่" ที่เชื่อมเครือข่ายอุปถัมภ์ท้องถิ่นเข้ากับกลไกของ กระทรวงมหาดไทย ทำให้บ้านใหญ่ของเพื่อไทยไม่สามารถผูกขาดพื้นที่ได้เบ็ดเสร็จเหมือนเดิม
โดย 3 สส. สีน้ำเงินแห่งเมืองโคราชล้วนสะท้อนพลังของตระกูลและเครือข่ายเดิม ได้แก่ เขต 9 พลพีร์ สุวรรณฉวี ทายาทตระกูลสุวรรณฉวี ที่ชนะในเขตดังกล่าว ก่อนก้าวขึ้นเป็นรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทย
เขต 10 บุญจง วงศ์ไตรรัตน์ นักการเมืองรุ่นเก๋าอดีตรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงมหาดไทยที่มีฐานเสียงเหนียวแน่นมายาวนาน กลับมาคว้าชัยไปได้
และเขต 16 ตติรัฐ รัตนเศรษฐ บุตรชายคนเล็กของ วิรัช รัตนเศรษฐ ที่เฉือนชนะไปได้ ท่ามกลางเกมการเมืองที่พี่น้อง ตระกูลรัตนเศรษฐ กระจายตัวลงสมัครต่างพรรค ทั้ง อธิรัฐ รัตนเศรษฐ ที่สวมเสื้อพรรคประชาชน ลงเขต 7 และ ทวิรัฐ รัตนเศรษฐ ที่ลงพรรคภูมิใจไทย ในเขต 5 แต่พ่ายแพ้ไปทั้งคู่
ขณะที่ ก๊กพรรคประชาชน ยังคงยึดพื้นที่หลัก 3 เขต ได้แก่ เขต 1 เขต 3 และเขต 14 เอาไว้ได้ พร้อมกวาดคะแนนระบบบัญชีรายชื่อมาเป็นอันดับ 1 ของจังหวัด สะท้อนว่าแม้เครือข่ายบ้านใหญ่จะครองความได้เปรียบในเขตชนบทและกึ่งเมือง แต่คะแนนนิยมเชิงอุดมการณ์ในเขตเมืองโคราชยังคงเป็นกำแพงที่เจาะได้ไม่ง่าย
สยายปีกคุม “อบจ.โคราช”
จุดแข็งที่ทำให้ ตระกูลหวังศุภกิจโกศล โดดเด่นเหนือบ้านใหญ่คู่แข่งในโคราช คือ การวางหมากครบวงจรทั้งสภาผู้แทนราษฎรและการเมืองท้องถิ่น ย้อนกลับไปเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ 2568 ยลดา หวังศุภกิจโกศล หรือ "มาดามหน่อย" ผู้สมัครนายก อบจ.นครราชสีมา ในนาม พรรคเพื่อไทย
โดยมี ทักษิณ ชินวัตร หนุนหลัง สามารถรักษาเก้าอี้ไว้ได้อีกสมัยด้วยคะแนนสูงถึง 621,822 คะแนน การกุมบังเหียน อบจ. จังหวัดใหญ่ที่มีงบประมาณและเครือข่ายองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจำนวนมาก
นอกจากฐานที่มั่นในเมืองย่าโมแล้ว ตระกูลหวังศุภกิจโกศล ยังขยายอิทธิพลข้ามจังหวัดผ่านสายสัมพันธ์เครือญาติไปยัง พรรคไทรวมพลัง ซึ่งมี วสวรรธน์ พวงพรศรี หรือ "กังฟู" หลานชายแท้ๆ ของ ยลดา และอดีตเลขานุการนายก อบจ.นครราชสีมา เป็นผู้ร่วมบุกเบิกและหัวหน้าพรรคคนแรก
ก่อนจะขยับไปเป็นเลขาธิการพรรคในเดือนเมษายน 2569 เพื่อเปิดทางให้ จิตรวรรณ หวังศุภกิจโกศล หรือ "มาดามกบ" น้องสาวของ ยลดา และสะใภ้อีกคนของตระกูล ขึ้นมาดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคแทน
ในการเลือกตั้งปี 2569 พรรคไทรวมพลังสร้างเซอร์ไพรส์คว้าเก้าอี้ สส. รวม 6 ที่นั่ง แบ่งเป็น สส. บัญชีรายชื่อ 1 ที่นั่ง คือ วสวรรธน์ พวงพรศรี และ สส. เขตอีก 5 ที่นั่ง โดยปักธงในจังหวัดอุบลราชธานี ได้ถึง 4 เขต
รวมถึงตัวนางจิตรวรรณที่ชนะในเขต 9 และยังข้ามภาคไปคว้าเก้าอี้เขต 3 จังหวัดสุราษฎร์ธานีได้อีก 1 เขต ความสำเร็จดังกล่าวทำให้ืพรรคไทรวมพลัง ขยับเป็นพรรคขนาดเล็กที่น่าจับตา
เมื่อประกอบภาพทั้งหมดเข้าด้วยกัน งานฉลองมงคลสมรสของ "สุดาวรรณ-นิกร" จึงเป็นมากกว่างานปลายปีของคนการเมือง แต่เป็นหมุดหมายที่ตอกย้ำว่าอาณาจักร "หวังศุภกิจโกศล" กำลังอยู่ในช่วงสยายปีกอย่างสมบูรณ์แบบ
สะท้อนให้เห็นว่าแม้ สมรภูมิโคราช จะถูกแบ่งออกเป็น 3 ก๊ก และมีมรสุมคดีความเข้ามาท้าทาย แต่สายเลือดใหม่บ้านใหญ่เมืองโคราช ยังคงเดินหมากได้รัดกุม พร้อมรักษาบทบาทผู้เล่นหลักบนกระดานการเมืองอีสาน-ระดับประเทศไปอีกนาน







